بی‌سروپا

تنهایی بهتر از عشق نابجا: یادآوری ارزش خود:

آیا می‌دانستید پدیده‌ای به نام «تنگنای عاطفی» باعث می‌شود مغز ما در تنهایی، استانداردهای انتخاب شریک را پایین بیاورد؟ پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهد کمبود دوپامین پس از انزوای طولانی، قشر پیش‌پیشانی (مسئول قضاوت منطقی) را مهار می‌کند و ما را به سمت انتخاب‌های پرخطر سوق می‌دهد. دقیقاً همان «بی‌سروپاها»یی که شاعر از آن برحذر داشته. جالب اینجاست که همین مکانیسم در حیوانات هم دیده می‌شود: میمون‌های تنها بیشتر به میمون‌های نامناسب تمایل نشان می‌دهند. آیا این یک هشدار تکاملی است که ارزش خود را در تنهایی فراموش نکنیم؟

راهکار:

نگاه روان‌شناختی: تنهایی گاهی سازوکار دفاعی مغز است که ما را از تصمیمات احساسی و عجولانه دور نگه می‌دارد. تحقیقات نشان داده افرادی که در تنهایی به خودشناسی می‌رسند، بعدها روابط پایدارتری می‌سازند. پس این یادآوری نه‌تنها شاعرانه، بلکه علمی است.