بسنده کردن به خدا

بسنده کردن به خدا؛ آرامش وقتی هیچ‌کس نمی‌خواهد:

در روان‌شناسی دین، باور به پذیرش الهی مانند نوعی دلبستگی ایمن عمل می‌کند؛ پژوهش‌ها نشان می‌دهد افرادی که احساس می‌کنند موجودی متعالی بدون قیدوشرط آن‌ها را می‌پذیرد، هنگام طردشدگی اجتماعی واکنش آمیگدال ضعیف‌تری نشان می‌دهند. یعنی این تنهایی از جنس رهاشدگی نیست؛ نوعی سپردن است.

راهکار:

این جمله را می‌توان از نگاه روان‌شناسی شناختی بازتعریف کرد: وقتی منبع ارزشمندی از جمع به یک ناظر متعالی منتقل می‌شود، ذهن از چرخه تأییدطلبی اجتماعی خارج می‌شود. این همان تغییر مرجع ارزیابی است که احساس تنهایی را به نوعی خلوتِ امن تبدیل می‌کند.