بسم رب خامنهای شهید؛ شهادت در حیات:
در الهیات شیعه، مرز میان شهیدِ کشتهشده و «شهید زنده» باریک است: بر اساس برخی تأویلهای عرفانی، هر که مصداق اتمّ جهاد کبیر (مبارزه با نفس و ایستادگی در راه حق) باشد، در حکم شهید محسوب میشود حتی اگر بر بستر بمیرد. از این منظر، نامیدن یک رهبر زنده به «شهید» نه یک اشتباه لفظی، که بیانی از یک باور عمیق به مقام شهادتگونه و فداکاری مستمر است. آیا این اطلاق، نوعی پیشبینی تقدیرآمیز است یا صرفاً استعارهای برای عیار روحی؟
راهکار:
این عبارت میتواند سوژهای ناب برای یک قطعه ادبی-اعتقادی باشد. پیشنهاد: داستانکی مینیمال از زبان یک رهبر که در خواب یا رؤیا جام شهادت را پیش از مرگ سر میکشد بنویسید و با هشتگ #بسم_رب_خامنه_ای به اشتراک بگذارید.