اگر همه چیز به یک چیز تبدیل شود، آن مهر است:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که هنگام عشقورزی، مغز دوپامین، اکسیتوسین و سروتونین ترشح میکند که دقیقاً همان مسیرهای عصبی اعتیاد و شادی را فعال میکنند. جالب اینجاست که همین واکنشها در میمونهای بزرگ هم دیده شده؛ گویی مهرورزی نه یک انتخاب فرهنگی، که یک مکانیزم بقای تکاملی است. سوالی که پیش میآید: آیا میتوان «مهر» را بهعنوان یک مهارت مغزی پرورش داد یا صرفاً یک حس گذراست؟
راهکار:
اگر این جمله را دوست دارید، یک قدم جلوتر بروید: امروز یک کار کوچک و بیدلیل برای کسی انجام دهید که هیچ انتظاری از شما ندارد. نتیجهٔ آن را با خودتان مرور کنید ببینید آیا همان «مهر ورزیدن» واقعاً برترین چیزهاست.