برنگشتن کسی که دوستش داری

غمگین‌ترین شعر جهان: وقتی برگشتنِ تو ترجمه ندارد:

در زبان ولزی واژه‌ای هست به نام «هیرائت» (Hiraeth) که دقیقاً یعنی دلتنگی برای کسی یا جایی که بازگشت به آن ممکن نیست، نه حتی به زبان. پژوهش‌های عصب‌شناختی نشان می‌دهند احساساتی که نامی ندارند، در مغز بیشتر به‌عنوان تهدید پردازش می‌شوند. شاید این غمِ بی‌برگشت فقط ترجمه‌ناپذیر نیست؛ ترجمه‌ناشدنی است چون مخاطبش را بی‌کلام کرده است. آیا شما هم تجربه‌ای داشته‌اید که هیچ زبانی نتوانسته بیانش کند؟

راهکار:

این شعر را می‌شود برعکس خواند: «ترجمه‌ناپذیری» خودش نوعی ماندگاری است؛ یعنی اگر او به هیچ زبانی برنمی‌گردد، در زبانِ سکوت و خاطره همیشه قابل بازآفرینی است. شاید غم، گاهی تنها شکلِ جاودانهٔ حضورِ یک نفر باشد.