تنهایی و فراموشی: به کسی که فراموشت کرده برنگرد:
پدیده «زایگارنیک» توضیح میدهد ذهن رابطههای ناتمام و بیپاسخ را بیشتر در حافظه نگه میدارد؛ همین وسوسه بازگشت است. پژوهشها نشان میدهند یادآوری مداوم پیوند قطعشده پاسخ استرس را فعال و درد اجتماعی را در نواحی پردازش درد فیزیکی برجسته میکند. سکوت و قطع تماس نوعی بازتنظیم مدار پاداش است.
راهکار:
این جمله را میتوان اینطور خواند: یادآوری نکردن به کسی که فراموشت کرده، نه انکار احساسات است و نه تنبیه او؛ مرزکشی برای جلوگیری از زخم تازه است. تنهایی موقت میتواند فضای بازسازی شود؛ جای چککردن پروفایل او را یک عادت روزانه کوچک مثل نوشتن یا پیادهروی پر میکند.