وقتی تقدیر به تدبیر ما میخندد:
ضربالمثل باستانی ییدیش میگوید: «انسان طرح میریزد و خدا میخندد.» ریشههای این ایده در روانشناسی مدرن به «خطای برنامهریزی» (Planning Fallacy) گره خورده؛ جایی که ما تواناییهای خود را بیشبرآورد میکنیم و تقدیر، با چاشنی طنز، برنامه را به هم میریزد. شاید این خندهی کیهانی، واکنش طبیعی واقعیت به توهم کنترل ما باشد.
راهکار:
این همان پارادوکس کهن «انسان طرح میریزد و خدا میخندد» است که در روانشناسی به «توهم کنترل» معروف شده؛ شاید آگاهی از این سوگیری ذهنی، ما را از اضطراب نقشههای شکستخورده رها کند.