برخورد با مرگ

رقصیدن روی گور؛ وصیت‌نامه‌ای که مرگ را به جشن تبدیل می‌کند:

در ماداگاسکار، قوم مِرینا هر چند سال یکبار استخوان‌های مردگان را از گور بیرون می‌آورند، کفن‌های تازه می‌پیچند و با جسد در آغوش می‌رقصند؛ آیین «فامادی هانا». آن‌ها باور دارند مرگ پایان نیست و رقص، راهی برای انتقال عشق به جهان مردگان است. این وصیت تو هم در دل همین سنت کهن ریشه دارد: تبدیل سوگ به حرکتی زنده.

راهکار:

حالا نوبت «وصیت دوم» است؛ چی می‌تواند هم‌ارز این نگاه جسورانه باشد؟ مثلاً: «بر گور من قهوه بنوشید و برایم تعریف کنید.»