برخورد با دیوار بلورین؛ وقتی پنجرهها بستهاند:
پدیدهای به نام «سوگیری خوشبینی» باعث میشود انسانها احتمال رخدادهای منفی را کمتر از واقعیت تخمین بزنند؛ همانطور که مغز پرنده، سطح شیشه را بهعنوان مسیر باز پردازش میکند. جالبتر: در طراحی ساختمانهای مدرن، برای جلوگیری از برخورد پرندگان، الگوهای نقطهای روی شیشه میکشند چون پرنده فقط با برخورد فیزیکی میفهمد مانع شفاف کجاست. شاید ما هم فقط با شکست متوجه مرزهای نادیدنی میشویم؛ سؤال این است: بعد از اولین برخورد، نقشههای روی شیشهی زندگیات را دیدهای؟
راهکار:
بازتعریف پیشنهادی: شاید این دیوار بلورین آینهای بود که تصویر خودت را نشانت داد؛ پنجرهی واقعی، مسیر نرفتهی توست.