مهربان با دیگران، بیرحم با خود؛ یک پارادوکس روانی:
در روانشناسی، 'شکاف همدلی' توضیح میدهد چطور میتوانیم با دیگران مهربان باشیم اما قاضی سختگیر خود شویم. بخشی از مغز به نام قشر پیشپیشانی میانی هنگام قضاوت خود فعالتر از قضاوت دیگران است. خودانتقادی مفرط، سیستم تهدید مغز را روشن کرده و کورتیزول ترشح میکند؛ یعنی مهربان بیرونی، در درون خود جنگ بیولوژیک به راه میاندازد. جالب اینجاست که انسانهای خودمنتقد اغلب بهرهوری کمتری دارند، چون ترس از شکست فلجشان میکند. آیا مهربانی با خود را بلدی یا فقط بلدی به دیگران هدیهاش بدهی؟
راهکار:
این فرد مهربان احتمالاً گرفتار یک توهم رایج است: اینکه سختگیری بر خود مساوی رشد است. اما پژوهشها نشان میدهند خودشفقتی، نه خودانتقادی، محرک اصلی بهبود و پیشرفت است. شاید بتوانی مهربانیای را که به راحتی به دیگران میبخشی، مثل یک فنجان چای داغ، صبحها برای خودت هم بگذاری.