دلتنگی مرگبار: چرا سراغ بیرحمها نمیرویم؟:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «فاصلهگیری محافظتی» وجود دارد. وقتی فرد بارها طرد شود، مغز ارتباط را خطر تفسیر میکند. درد طرد شدن در همان ناحیهای از مغز پردازش میشود که درد جسمی (اینسولا و قشر کمربندی قدامی). بنابراین دلتنگی واقعاً میتواند مثل زخم چاقو باشد. سوال: چرا کسی ترجیح میدهد این درد را تحمل کند اما سراغ بیرحم نرود؟
راهکار:
این جمله جیغ خاموش کسیست که بالاخره مرزهای روانیاش را محکم کرده. سکوت و تحمل تنهایی گاهی اولین قدم برای قدرت دوباره است. شاید همانقدر که بیرحمی دردناک است، زنده ماندن در سایۀ بیرحمی مرگآورتر باشد.