برگشتن پیش معشوق

برگرد پیش خودم تا بهت بخندم؛ مرهم تنهایی:

تنهایی در مغز همان مسیرهایی را فعال می‌کند که درد فیزیکی فعال می‌کند؛ به همین دلیل بازگشت به چهرهٔ امن و یک لبخند واقعی مثل مسکن طبیعی عمل می‌کند. لبخند واقعی یا دوشن هم‌زمان دو عضلهٔ اصلی صورت را درگیر می‌کند و ترشح دوپامین را بالا می‌برد. از طرفی نورون‌های آینه‌ای باعث می‌شوند لبخند مسری باشد. آیا لبخندِ آدمِ امن، تنهایی را واقعاً کم می‌کند یا فقط آن را تحمل‌پذیرتر می‌سازد؟

راهکار:

این جمله نه فقط یک دعوت، بلکه اعلام یک پناهگاه عاطفی است: در اوج تنهایی، چهره‌ای که بی‌قیدوشرط لبخند می‌زند، مثل لنگر امنیت روانی عمل می‌کند.