وقتی آدمها فقط در خلوت برمیگردند:
یک حقیقت روانشناختی شگفتانگیز: مغز انسان در تنهایی دوپامین کمتری ترشح میکند، بنابراین وقتی کسی فقط در خلوت شما برمیگردد، در واقع دارد از شما به عنوان مُسکن استفاده میکند. این پدیده «بازگشت شرطی» نام دارد: افراد در لحظات آسیبپذیری به امنترین خاطره پناه میبرند. سوالی که اینجا مطرح میشود: آیا شما صرفاً یک خاطره امن هستید یا یک انتخاب واقعی؟
راهکار:
این رفتار نشانه وابستگی اضطرابی یا سبک دلبستگی اجتنابی است: فرد فقط وقتی به شما نزدیک میشود که خلوت شود، چون از صمیمیت مداوم میترسد. شاید وقت آن رسیده که الگوهای مراجعهکننده را بشناسید و حد و مرز بگذارید.