آیا آدمها واقعاً به لیاقتشون برمیگردن؟:
این جمله در واقع به یک اصل تکاملی به نام «هزینه‌های هویت» اشاره داره. هر فرد برای حفظ هویت خودش (لیاقتش) انرژی صرف می‌کنه. وقتی کسی از هویت واقعی خودش فاصله می‌گیره (مثلاً تظاهر به بهتر بودن می‌کنه)، هزینه روانی بالایی می‌پردازه و نهایتاً به حالت پایدار خودش برمی‌گرده. جالبه که این اصل در فیزیک هم با قانون دوم ترمودینامیک (تمایل سیستم‌ها به بی‌نظمی) قابل مقایسه‌ست. سوال اینجاست: آیا ما هم گاهی ناخودآگاه به سمت آدم‌هایی برمی‌گردیم که لیاقت واقعی ما رو دارن؟
راهکار:
این جمله یک باور عمیق روانشناختی رو مطرح می‌کنه: «اثر بازگشت به میانگین» در روابط انسانی. آدمها بعد از جدایی یا بحران، به سطح پایدار شخصیت و رفتار خودشون برمیگردن. اگر کسی ذاتاً بی‌لیاقت باشه، هر چقدر هم تلاش کنی، دیر یا زود به اصل خودش برمی‌گرده. این اصل تو روانشناسی به «رگرسیون به میانگین» معروفه و تو انتخاب شریک زندگی یه هشدار جدیه.