برگشتنت؛ قشنگترین امید زندگی:
تحقیقات عصبشناسی نشون داده که مغز موقع «پیشبینی» یه اتفاق خوشایند، دوپامین بیشتری ترشح میکنه تا وقتی که خود اون اتفاق رخ میده؛ یعنی همون «امیدِ برگشتنه» که از خودِ برگشتن هم شیرینتره! ذهن ما بخش بزرگی از لذت رو قبل از رسیدنِ خواسته مصرف میکنه. اگه اون برگشتن هیچوقت اتفاق نمیافتاد، بازم این امید رو انتخاب میکردی؟
راهکار:
این جمله یعنی اون رفتن، به اندازه اومدنش مهم بوده؛ گاهی فاصله، آدم رو دوباره به چشمِ تازه دیدن. میتونی تصویرش رو با «امیدِ بعد از ناامیدی» تکمیل کنی؛ انگار که برگشتن، فقط یه اتفاق نیست، یه جوابه به کلی شبتاصبح.