راز کلمه قشاع: درد بی‌درمان عشق:
در علوم اعصاب، عشق رمانتیک سیستم دوپامین را دقیقاً مثل اعتیاد فعال می‌کند. هنگام از دست دادن معشوق، همان مسیرهای مغزی ترک مواد مخدر روشن می‌شوند—پس «درد بی‌درمان» فقط استعاره نیست، واقعیتی زیست‌شناختی است. جالب اینکه واژگونی «عاشق» به «قشاع»، صنعت قلب ادبی است که در شعر کهن برای نمایش آشوب درونی عاشق استفاده می‌شده. آیا واقعاً درمانی وجود ندارد، یا این مغز ماست که از پذیرش پایان عشق عاجز است؟
راهکار:
این بازی با حروف فقط یک تفنن نیست؛ در نوروساینس، عشق همان مدارهای مغزی اعتیاد را فعال می‌کند. «قشاع» برعکس «عاشق»، وارونگی حالتی است که در ادبیات کهن فارسی به آن «جناس قلب» می‌گویند و اغلب برای نشان دادن سرگشتگی و درد لاعلاج به کار رفته. از این زاویه، این کلمه نوظهور ریشه در تکنیکی کهن دارد.