شعر عاشقانه «من مینویسم، تو بخون»:
رولان بارت در «مرگ مؤلف» میگوید تولد خواننده با مرگ نویسنده ممکن میشود؛ یعنی معنا دیگر در قصد خالق نیست، در خوانش شماست. این شعر همان پارادوکس را فشرده کرده: نوشتن، مردن است و خواندن، ماندن. پس هر خوانش، یک احیای موقت نویسنده است. کدام جمله را وارث میکنی؟
راهکار:
این متن یک معاوضهی نامتقارن است: نوشتن برای ماندن، خواندن برای زنده نگه داشتن. مرگ اینجا پایان نیست؛ تبدیل به «خوانده شدن» است. هر بار که کسی این سطرها را میخواند، راوی دوباره میمیرد و دوباره بیدار میشود.