بی‌پایان بودن

معنای بی‌پایانی و آغاز در یک جمله کوتاه:

در فیزیک کوانتوم، مفهوم «آغاز» در مه‌بانگ با نوسانات خلأ پیوند دارد: هیچ نقطه صفر مطلقی وجود ندارد. حتی در نظریه ریسمان، زمان پیش از مه‌بانگ معنا ندارد. از سوی دیگر، در روانشناسی، مغز انسان «آغاز» را به عنوان نقطه‌ای می‌سازد که هر لحظه بازنویسی می‌شود. آیا این جمله اشاره به همین پارادوکس دارد که آغاز فقط یک توهم ذهنی است؟

راهکار:

این جمله را می‌توان به چرخه‌های طبیعت تعمیم داد: هر پایان، آغاز تازه‌ای را در دل خود دارد. مثل مرگ یک ستاره که عناصر سنگین را برای تولد سیاره‌های جدید پراکنده می‌کند. شاید بی‌پایانی نه در تداوم، که در تکرار است.