بی‌پایانی

در مستی خانه: سفری به بی‌کرانگی زندگی:

این شعر کوتاه، تصویری از لحظه‌ای ناب و رها را به تصویر می‌کشد؛ جایی که در پسِ مستی و سرخوشی، مرزهای واقعیت کمرنگ شده و زندگی به سفری بی‌انتها و رؤیایی بدل می‌گردد. این حس، یادآور فلسفه اپیکور در باب لذت به عنوان غایت زندگی و جستجوی آسایش روحی است.

راهکار:

گاهی اوقات، رها کردن خود در لحظه و پذیرش جریان زندگی، راهی برای یافتن آرامش و درک عمیق‌تر معنای هستی است. اجازه بده رویاهایت راهنمای تو باشند.