بوسه زهرآلود

بوسه زهرآلود؛ وقتی رژلب به جای عشق زهر داشت:

در روم باستان، 'بوسه زهرآلود' فقط استعاره نبود؛ برخی انگشترهای توخالی سم را پنهان می‌کردند. از نظر علمی، لب و مخاط دهان پرعروق‌اند و سموم چربی‌دوست سریع جذب می‌شوند؛ پس رژلب می‌تواند حامل باشد، ولی دوز کشنده معمولاً بالاست. خطرناک‌تر از سم، اعتمادی است که قربانی را بی‌دفاع می‌کند. کدام زهر دیرتر پیدا می‌شود: در لب یا در وعده؟

راهکار:

این دو بیت را می‌توان به جای شکایت، به یک استعاره معکوس تبدیل کرد: بوسه نقطه اتصال است و رژلب لایه‌ای که آن را آلوده می‌کند. اگر بخواهی شعر از قربانی‌بودن عبور کند، ادامه‌اش را با «پادزهر» بنویس؛ مثلاً لبخندی بی‌رنگ یا فاصله‌ای که پیش از بوسه، حقیقت را بو می‌کشد. این چرخش، تصویر را از خیانت به هوشیاری می‌برد.