بوسه و آرزو

در خاورمیانه آرزو داشتن یه رویاست؛ روایت یک بوسه:

در روان‌شناسی به این حالت «ناامیدی آموخته‌شده» می‌گویند؛ وقتی شکست‌های مکرر، مدار پاداش مغز را خاموش می‌کند و فرد آرزو را خطای شناختی می‌بیند. اما پژوهش‌ها نشان می‌دهند بوسه‌ی طولانی با ترشح دوپامین می‌تواند همان مدار امید را موقتاً دوباره فعال کند، حتی اگر منطق بگوید آرزو در خاورمیانه فقط یک رویاست.

راهکار:

این جمله را می‌شود از زاویه‌ی «امید مقاومتی» هم خواند: در جغرافیایی که آرزوها شکننده‌اند، خلق لحظه‌های کوچک عاشقانه خودش نوعی ایستادگی است. بوسه می‌تواند آرشیوی از آرزو باشد، نه انکارش.