بوسه در پیری

بوسه‌ای که پیری هم نمی‌تواند خاطره‌اش را محو کند:

تراکم اعصاب لب ۱۰۰ برابر نوک انگشتان است؛ به همین دلیل یک بوسه می‌تواند ردپایی عصبی چنان عمیق در آمیگدال حک کند که حتی آلزایمر هم آن را پاک نکند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند خاطرات لمسی-هیجانی در برابر تخریب پیری مقاوم‌ترین نوع حافظه‌اند. گویی طبیعت، عشق را طوری طراحی کرده که از زیست‌شناسی فانی ما جان سالم به در ببرد. سوال: اگر یک بوسه تا این حد ماندگار است، چرا همیشه در لحظه‌ی وداع هجوم غم را حس می‌کنیم؟

راهکار:

این شعر نگاهی تازه دارد: در عصری که حافظه‌ها بر تراشه‌ها حک می‌شوند، یک بوسه همچنان مقاوم‌ترین رسانه‌ی ذخیره‌سازی عاطفه است. شاید سرمایه‌گذاری بر لحظه‌های حسی، ماندگارترین میراث ما باشد.