جرم بوسیدن تو؛ عشقی که به دار میرود:
از دید عصبشناسی، بوسیدن مثل یک کوکتل دوپامین و اکسیتوسین است؛ همان مسیر پاداشی که اعتیادها فعالش میکنند. مغز حتی بعد از یک بوسهی عالی، موجی شبیه به «برد در قمار» ثبت میکند. پس «حبس ابد» در این شعر فقط مجاز نیست: محرومیت از بوسیدنِ معشوق، واقعاً برای مغز یک سندرم ترک طولانی است.
راهکار:
این شعر را میتوان بازتعریف کرد: «دار» نماد داوری دیگران است، نه پایان زندگی. عشقِ بدون ترس از قضاوت، همان شجاعتی است که شاعر میگوید؛ اگر این بیت را برای کسی فرستادی، نشانهای است که میخواهی بگویی حتی اگر این عشق برای دیگران «جرم» باشد، برای تو ارزش دار رفتن را دارد.