خاطره کتاب درسی: وقتی سید علی کودکی بود که دست امام را میبوسید:
روانشناسی سیاسی به ما میگوید تصاویری مثل بوسیدن دست امام در کتاب درسی، یک «اثر زیتگیست» ایجاد میکند: ذهن جمعی، رهبر آینده را برای همیشه در نقش یک مرید وفادار و فروتن حک میکند. این یعنی اسطورهسازی نه در بزرگسالی، بلکه از اولین جرقههای ناخودآگاه کودکی ملت آغاز میشود. انتخابی هوشمندانه برای تاریخسازی عاطفی.
راهکار:
آن بوسه فقط یک عکس یادگاری نیست؛ یک پیوند نسلی را نشان میدهد که در کتابهای درسی تکثیر شد. این یک «آیین دیداری» قدرت است: رهبر آینده در قاب کودکی فروتن، دست پیشوای گذشته را میبوسد تا مشروعیت عاطفی در حافظه میلیونها دانشآموز حک شود. شاید بتوانی پست بعدیات را به این بپردازی که چطور تصویرسازی از کودکی سیاستمداران، جایگاهشان را در بزرگسالی تثبیت میکند.