باور به قول انگشتی و بوسه شفابخش:
تحقیقات نوروبیولوژی نشان میدهد که بوسیدن محل درد به دلیل ترشح اکسیتوسین و اثر پلاسبو، ادراک درد را کاهش میدهد. حتی قول انگشتی با فعالسازی مدارهای پاداش مغز، حس تعهد را تقویت میکند. آیا این آیینهای کودکی ریشه در مکانیزمهای تکاملی التیاب دارند؟
راهکار:
این باور شیرین یادآور قدرت نمادها و لمس در التیام است. در بزرگسالی میتوانیم با اعمال سادهی محبتآمیز (مثل یک آغوش صمیمانه) همان اثر را بازآفرینی کنیم، بدون نیاز به سحر.