سلامتی بانو هایده؛ روایتی از دلتنگی و خاطره:
هایده پس از انقلاب ۵۷ ایران را ترک کرد و در لسآنجلس به صدای نسل مهاجر تبدیل شد. شنیدن آهنگی که با خاطرهای پیوند خورده، فعالیت قشر پیشپیشانی را افزایش میدهد و ترشح دوپامین را بالا میبرد؛ یعنی دلتنگی نوعی پاداش مغزی است، نه صرفاً غم. چرا مغز ما برای رنج گذشته هم پاداش میسازد؟
راهکار:
نوستالژی برای صدای هایده فقط حسرت نیست؛ پژوهشها نشان میدهند این دلتنگی میتواند حس تعلق و پیوند اجتماعی را در لحظه افزایش دهد، انگار گذشته هنوز در حال مراقبت از ماست.