شعر خیام: این کهنه جهان به کس نماند باقی:
قانون پایستگی ماده و انرژی میگوید هیچ ذرهای از جهان نابود نمیشود؛ پس آن «کهنه جهان» نهتنها به کسی نمیماند، بلکه خودش هم مدام در حال بازیافت است. حدود ۹۸ درصد اتمهای بدن انسان هر سال جایگزین میشوند؛ یعنی تو از نظر فیزیکی، هر سال نسخهای تازه از خودت هستی. حالا اگر هویت فقط روایت است، وقتی ماده مدام عوض میشود، چه چیزی «تو» را نگه میدارد؟
راهکار:
اگر این بیت را برای سنگقبر انتخاب کردهاید، یک نسخه مدرن هم میتواند این باشد: «ماده و انرژی من بازیافت شد؛ لطفاً به ستارهها سر بزنید.» این چرخش از سوگ به فیزیک، بدون آنکه تلخی کلام خیام را کم کند، به آن لبخندی کیهانی اضافه میکند.