بی‌وفایی دوست

پایان رفاقت و بی‌وفایی دوست:

پژوهش‌ها نشان می‌دهد طردشدن یا خیانت دوست، همان نواحی مغزی درد جسمی (اینزولا و قشر کمربندی پیشین) را فعال می‌کند؛ مغز «زخم رفاقت» را مثل آسیب فیزیکی ثبت می‌کند. حتی در مطالعاتی، استامینوفن درد اجتماعی را کمی کم کرده! آیا سکوت دوست هم همان درد را دارد؟

راهکار:

رفاقت‌هایی که با یک اتفاق فرو می‌ریزند، اغلب قرارداد مصرفی بودند نه پیوند واقعی؛ زخمشان نشانه‌ی باخت نیست، نشانه‌ی لو رفتن جنس رابطه است.

میگذره درس میشه و دلشکستگی:

قدر ندونستن یار و آمدن جفت شیش:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که نادیده‌گرفته شدن توسط نزدیکان، سطح دوپامین را موقتاً کاهش می‌دهد، اما مغز را برای شناسایی نشانه‌های مثبت (مثل جفت شیش) از سوی غریبه‌ها فوق‌العاده حساس می‌کند. در ادبیات فارسی هم «قدر عافیت کسی داند که به مصیبتی گرفتار آید». آیا شما هم بعد از یک ناامیدی ناگهان با فردی فوق‌العاده روبرو شده‌اید؟

راهکار:

این جمله الهام‌بخش است: گاهی بی‌قدری دیگران، فرصتی برای دیدن کسانی است که واقعاً قدر تو را می‌دانند. پس منتظر جفت شیش خودت باش.