دوره زمانه و بیاعتمادی؛ چرا آدمها میرن و میان؟:
مغز ما بعد از چند تجربهی رفتوآمد آدمها، برای صرفهجویی شناختی قانون کلی میسازد: «اعتماد نکن». نورونهای آینهای و آمیگدال در حالت تهدید، سوگیری تأیید را فعال میکنند؛ یعنی مغز فقط رفتنها را میبیند و ماندنها را فیلتر میکند. جالب اینجاست که مطالعات نشان میدهد اعتماد اجتماعی، ترشح اکسیتوسین را بالا میبرد و درد فیزیکی را کاهش میدهد؛ پس بیاعتمادی فقط یک نظر نیست، یک وضعیت بدنی هم هست. آیا بیاعتمادی سپر است یا قفس؟
راهکار:
اعتماد نکردن مثل اینه که از ترس خراب شدن ماشین، هیچوقت سفر نری. آدمها گذرا هستن، اما بیاعتمادیِ همیشگی هزینهی پنهانش تنهایی و خستگی ذهنیه.