بودنم ارزش نداشت

جشنِ نبودن؛ وقتی بودن برایت بی‌ارزش بود:

در روان‌شناسی اجتماعی، عادت‌پذیری لذت‌گرایانه باعث می‌شود مغز به محرک ثابت خو بگیرد و ارزش حضورِ مدام را به صفر برساند. جالب اینجاست که همان مغز پس از حذفِ محرکِ واقعاً بی‌ارزش، حتی موج سوگواری هم ایجاد نمی‌کند؛ فقط فضای شناختی آزاد می‌کند. حالا سوال این است: جشنِ نبودن، جشنِ اوست یا جشنِ رهاییِ تو؟

راهکار:

این جمله را می‌توان از زاویه‌ی اقتصاد توجه دید: وقتی حضور مدام عرضه شود، ارزش آن در بازار احساسات کاهش می‌یابد. پس «نبودن» را نه یک شکست، بلکه تغییر موقعیت از عرضه‌ی مازاد به کمیابی بازسازی کن؛ جشن تو در واقع جشنِ بازپس‌گرفتنِ ارزشِ خودت است.