بودن کسی کنارت

احساس تنهایی حتی وقتی از پس همه‌چیز برمی‌آیی:

مغز «درد اجتماعی» را با همان شبکه‌های درد فیزیکی پردازش می‌کند؛ در اسکن fMRI طردشدگی مثل سوختگی جسمی، قشر کمربندی قدامی را فعال می‌کند. پس احساس تنهایی فقط یک حس نیست، یک زخم عصبی واقعی است و حضورِ یک انسان آشنا سطح کورتیزول را پایین می‌آورد. این نیازِ تو به همراهی، یک سازوکار بقای فیزیولوژیک است، نه ضعف. سؤال: آخرین بار کی به این زخم مسکن داده‌ای؟

راهکار:

این جمله را برعکس هم می‌شود خواند: اینکه بخواهی کسی فقط کنارت باشد، یعنی هنوز برای معنا داشتن رابطه به «مشکل» نیاز نداری؛ یعنی همراهی را به‌عنوان خودِ ارزش انتخاب کرده‌ای، نه ابزارِ حل مسئله.