اهمیت حضور: جایی بمون که بودنت مهم است:
روانشناسان میگویند «اهمیت داشتن» دو جزء دارد: احساس ارزشمندی (دیگران به تو اهمیت میدهند) و احساس مفید بودن (به تو نیاز دارند). تحقیقات گوردون فلت نشان میدهد کسانی که احساس بیاهمیتی میکنند، سطح کورتیزول بالاتری دارند و بیشتر در معرض افسردگی و فروپاشی روانیاند. ماندن در جایی که بودنت رنگ میبازد، فقط احساسی نیست—یک ضربه زیستی-عصبی خاموش است. تو در چه فضایی در حافظهی پنهان اطرافیانت نیستی؟
راهکار:
زندگی مثل یک مهمانی بزرگ است: جایی که فقط به خاطر نبودنت سکوت میشود، نه جایی که بودنت هم سکوت است. برای پیدا کردن 'جایی که بودنش مهمه'، روابطت را مثل یک موتور جستجو ارزیابی کن: وقتی نیستی، چند بار نامت در ذهنها سرچ میشود؟