شیراز دیگری در آغوش تو: بوی ترنج و فال حافظ:
آیا میدانستید که «ترنج» در ادبیات فارسی نماد خورشید و باروری است و در معماری ایران باستان، نقوش ترنج روی گنبدها برای القای حس بیکرانگی به کار میرفته؟ اینجا شاعر با پیوند «بوی ترنج» و «فال و غزل»، انگار دارد آغوش معشوق را به یک گنبد آسمانی تشبیه میکند که هم بوی زندگی میدهد و هم رمز و راز. شیراز هم که شهر حافظ و سعدی است، تبدیل به استعارهای از اوج هنر و عشق میشود. سوال به جامعه: آیا تا به حال جایی بوده که بوی یک شهر را در آغوش کسی حس کنید؟
راهکار:
این بیت را میتوان ادامه داد: مثلاً «چشمت که باغ نرگس و مستی دگر دهد / هر لحظه از نگاه تو شعری دگر زند». پیشنهاد میکنم یک رباعی کامل با همین فضا بنویسید.