بوی خاک وطن

تابوت مرا جای بلندی بگذارید؛ شعر دلتنگی برای وطن:

مغز بو را تنها حسی می‌داند که بدون عبور از تالاموس، مستقیم به آمیگدال و هیپوکامپ می‌رسد؛ به همین دلیل بوی خاک باران‌خورده می‌تواند حتی چند دهه بعد، یاد وطن را با دقت هیجانی زنده کند. از نظر فیزیکی هم باد می‌تواند گردوغبار صحرا را از آفریقا تا آمازون ببرد، پس رساندن «بوی تن» به وطن با جریان باد در مقیاس مولکولی چندان هم شاعرانه نیست.

راهکار:

این تصویر را می‌توان از دریچه بویایی‌خوانی هم دید: مغز بو را بدون عبور از تالاموس مستقیم به آمیگدال و هیپوکامپ می‌فرستد و آن را با حافظه هیجانی گره می‌زند؛ برای همین بوی باران، نان تازه یا خاک کوچه برای مهاجر نوعی بازگشت لحظه‌ای به وطن است. شاعر این بازگشت را به بعد از مرگ موکول کرده، در حالی که خود بوی تن و خاک، وطن را هر روز در حافظه زنده نگه می‌دارد.