علی نقطه ندارد؛ شعری درباره بینقصی امام علی:
در روانشناسی شناختی به این پدیده «سوگیری تأیید» میگویند: انسانها ناآگاهانه به دنبال شواهدی میگردند که باورهایشان را تأیید کند—حتی اگر آن باور، وجود نقص در یک شخصیت کامل باشد. جالب آنکه در منابع تاریخی، دشمنان علی (ع) هرگز نتوانستند حتی یک خطای اخلاقی از او ثبت کنند. آیا این نشاندهندهٔ یک الگوی فراتر از تصادف نیست؟
راهکار:
این بیت را میتوان تلاشی برای واکاوی مفهوم «کمال» در انسانها دانست: اگر کسی بینقص است، نه از روی سادهلوحی، بلکه به این دلیل است که نقصها را در سطحی بالاتر حل کرده. شاید بهتر باشد به جای جستجوی نقطه ضعف دیگران، بپرسیم چرا ذهن ما اصلاً به دنبال «نقطه» میگردد؟