تا خدا بنده نواز است: فلسفهٔ بینیازی از خلق:
مطالعات عصبشناختی نشان میدهند باور به پشتیبانی یک نیروی فرادست، شبکههای مغزی تسکین استرس را دقیقاً مانند حمایت اجتماعی فعال میکند. اما پارادوکس اینجاست: انسانها از نظر تکاملی نیازمند تعلق به جمع هستند، در حالی که این بیت استغنا از خلق را میستاید. آیا این وابستگی کامل، نوعی مکانیسم روانی برای کاهش رنج ناشی از روابط انسانی است؟
راهکار:
این بینش را میتوان با مفهوم «حفظ خویشتن» در روانشناسی مدرن پیوند زد: گاهی برای بقای روانی، نیاز داریم تکیهگاه را از دنیای ناپایدار بیرون، به یک منبع درونی یا متعالی منتقل کنیم. این تغییر مرکز ثقل، اضطراب را کاهش میدهد.