بی‌نیازی از مادیات

داشتن تو کافیه؛ عشق واقعی مهم‌تر از داشته‌ها:

مغز عاشق، «داشتن تو» را مثل پاداش اعتیادآور پردازش می‌کند: ناحیه تگمنتوم شکمی و پوتامن فعال می‌شوند، همان مدارهای قمار و کوکائین. پس جمله‌ات یک معاوضه‌ی عصبی است: فقدان مادی با حضور یک نفر خنثی می‌شود. اما آیا این جایگزینی دوطرفه است؟

راهکار:

این جمله معادله‌ی ارزش را از «چی دارم» به «کی دارم» تغییر می‌دهد؛ اما عشق پایدار وقتی می‌ماند که این جایگزینی دوطرفه باشد: نه فقط تو جای همه‌چیز، بلکه خودت هم بدون تو، یک «خودِ» کامل بمانی تا عشق از کمبود نترسد.