بنبست اعتماد: چرا راهی برای بازگشت نیست؟:
آیا میدانستی مغز انسان هنگام اعتماد کردن، هورمون اکسیتوسین ترشح میکند که دقیقاً همان مادهای است که در پیوند مادر و نوزاد نقش دارد؟ اما نکتهی جذاب اینجاست: همین هورمون وقتی اعتماد شکسته میشود، به سرعت جای خود را به کورتیزول (هورمون استرس) میدهد و یک نوع «زخم شیمیایی» در مسیرهای عصبی ایجاد میکند. یعنی بیاعتمادی نه یک انتخاب، که یک واکنش زیستشناختی برای محافظت از خود است. پس وقتی میگوییم «تهش بنبست»، شاید مغز ما دارد از یک میانبر دفاعی استفاده میکند. سوال اینجاست: آیا میشود این میانبر را دوباره به جاده تبدیل کرد؟
راهکار:
شاید جاده اعتماد به بنبست ختم نشه، بلکه فقط نشوندهندهٔ اینه که مقصد رو اشتباه انتخاب کردی. اعتماد مثل پل میمونه، نه جاده؛ میشه خراب بشه ولی باز هم میشه بازسازیش کرد، فقط باید مصالح رو درست انتخاب کنی.