رفتن کسی که مثلش نیست؛ داستان دلتنگی:
در روانشناسی شناختی، «سوگیری دسترسیپذیری» باعث میشود بعد از جدایی، فقط خاطرات خوب را به یاد بیاوریم و فرد را کامل و بینظیر تصور کنیم. در حالی که هیچ انسانی بدون نقص نیست. آیا این تصویر ایدهآل، واقعاً همان شخص بود یا فقط ساختهی ذهن ماست؟
راهکار:
این جمله میتواند یادآور یک حقیقت روانشناختی باشد: «اثر نادر بودن» باعث میشود پس از رفتن کسی، او را بینظیر ببینیم. شاید اگر در لحظه حضور او قدرش را میدانستیم، این حس حالا کمتر بود.