بی‌میلی به گفتگو

بی‌میلی به گفتن و شنیدن؛ شعری از صائب تبریزی:

در روان‌شناسی به این حالت «آنهدونیا اجتماعی» می‌گویند؛ کاهش لذت از تعامل. جالب‌تر اینکه مغز هنگام سکوت طولانی، شبکهٔ حالت پیش‌فرض را فعال می‌کند و خاطرات را بازبینی می‌کند. پس بی‌میلی به گفتن و شنیدن، فقط خاموشی نیست؛ یک فرایند پردازش درونی است. شاید صائب قرن‌ها پیش همین مکانیزم عصبی را دریافته بود.

راهکار:

این بیت را می‌توان تصویری از «خستگی ارتباطی» دانست؛ گاهی کم‌حرفی نشانه‌ی نبود حرف نیست، بلکه انباشت احساساتی است که هنوز واژه‌ای برایشان پیدا نکرده‌ایم.