فاتحهی زندگی: چرا زندهها را فراموش میکنیم و به مرده گل میدهیم؟:
در روانشناسی اجتماعی به این خطا «اثر ایدهآلسازی پس از مرگ» میگویند. مغز ما برای جبران ناتمامماندگی عاطفی، مردگان را بزرگتر از آنچه بودند تجسم میکند و با تشریفات، خلأ را پر میکند. اما پژوهشی در هاروارد نشان داد که همان انرژی اگر صرف محبت به زندهها شود، دوام رابطه را ۴۰ درصد افزایش میدهد. آیا این یک شکست در نرمافزار همدلیِ ما نیست؟
راهکار:
این گفته را میتوان اینطور بازآفرینی کرد: تشییعجنازهی مفصل برای مرده، گاهی مرهمی است برای عذاب وجدانِ نادیدهگرفتنِ همان آدم در زمان حیات. ما با گل و فاتحه، مرگ عاطفی خودمان را هم پنهان میکنیم؛ گویی نزدیکی به زندهها ریسک دارد، اما مردهها خطری ندارند.