بی‌معنایی تلاش

ترجیح فراموشی بر تلاش برای اثبات وجود:

آیا می‌دانستید در روانشناسی به این پدیده «اثر نورافکن» می‌گویند؟ ما فکر می‌کنیم همه مدام به ما نگاه می‌کنند، اما در واقع بیشتر مردم درگیر خودشانند. پس «اثبات وجود» اغلب توهمی بیش نیست. شاید فراموشی انتخابی، رهایی از این توهم باشد؟

راهکار:

این حس آشناست؛ اما شاید فراموشی انتخابی، نه شکست، بلکه آزادی از بازی تاییدطلبی است. آیا می‌توانی به جای اثبات، صرفاً باشی؟