چرا آدمها میمانند تا رابطه بیمعنی شود؟:
بر اساس «مغالطه هزینه غرقشده» (Sunk Cost Fallacy)، ذهن انسان تا وقتی به رابطه ادامه میدهد که سرمایهگذاری عاطفی گذشته را جبرانشده ببیند، نه وقتی که دلیل تازهای برای ماندن پیدا کند. آزمایشهای رفتاری نشان دادهاند آدمها حتی در رابطههای بنبست میمانند چون ترک کردن یعنی پذیرفتنِ بیهودگیِ گذشته. پس این جمله شاید درباره عادت است، نه عشق. آیا زندگی با آدمها برای ما یک «عادت» نشده است؟
راهکار:
شاید مفهوم عمیقتر این باشد که آدمها نمیمانند چون دلیلی دارند؛ میمانند چون رفتن را هنوز به اندازه کافی نمیبینند. ماندن گاهی فقط فاصله بین یک تصمیم و یک اتفاق است.