بلندترین پرتگاه چشای آدمه

بلندترین پرتگاه؛ چشم‌های آدم و راز نگاه‌های عمیق:

مردمک چشم هنگام دیدن کسی که دوستش داریم تا ۵۵ درصد گشادتر می‌شود؛ مغز در ۱۰۰ میلی‌ثانیه از روی نگاه، قصد و احساس را می‌خواند. تماس چشمی مستقیم ترشح اکسیتوسین را بالا می‌برد و همزمان آمیگدال را فعال می‌کند؛ یعنی نزدیکی و خطر را با هم حس می‌کنیم. به همین دلیل نگاه عمیق می‌تواند شبیه پرتگاه باشد: هم جاذبه دارد، هم ترسِ سقوط.

راهکار:

چشم‌ها پرتگاه نیستند؛ آینه‌ی پیش‌فرض‌های خودماند. ما در نگاه دیگران انعکاس ترس‌ها و امیدهایمان را می‌بینیم؛ به همین دلیل گاهی سقوط می‌کنیم، نه به خاطر عمق چشم آن‌ها، بلکه به خاطر ارتفاع انتظار خودمان.