بلندترین پرتگاه

بلندترین پرتگاه، چشای آدمه؛ نگاهی به عمق چشم‌ها:

چشم‌ها تنها جای بدن‌اند که بافت عصبی مغز بدون واسطه از داخلشان دیده می‌شود؛ شبکیه در اصل بخشی از مغز است. مردمک چشم به احساسات واکنش نشان می‌دهد: گشاد و تنگ می‌شود و طرف مقابل ناخودآگاه آن را می‌خواند. این یعنی پرتگاه چشم فقط استعاره نیست، یک مسیر عصبی واقعی به عمق احساسات آدمیزاد است. کدام نگاه تا به حال تو را به لبه‌ی این پرتگاه کشانده است؟

راهکار:

بلندترین پرتگاه، چشم آدمیزاد است؛ اما شیرین‌ترین پرواز هم نگاه کردن به همان چشم‌هاست.