وقتی زمین خوردم، کنارم نباش؛ جای تو بعد از بلند شدن نیست:
تحقیقات نشون میده که مغز انسان در لحظات شکست، هورمون کورتیزول ترشح میکنه که اگه کسی در همون لحظه حضور داشته باشه، احتمال شکلگیری خاطره منفی از اون فرد چند برابر میشه. یعنی شاید این جمله ناخودآگاه از یه مکانیزم بقا حرف میزنه: کسی که در ضعیفترین حالتت دیدنت، جایگاهش در ذهنت همیشه با اون درد گره میخوره. سوال برات پیش میاد که آیا مرزگذاری به سبک این متن، حفاظت از خوده یا محرومیت از حمایت واقعی؟
راهکار:
این متن انگار از زاویهای میگوید که بودن در لحظه ضعف، بعداً جایی برای آن شخص در قدرت باقی نمیگذارد. اما روانشناسی میگوید: گاهی نیاز به فاصله، نه کینه، بلکه مرزگذاری برای خودباوریه. شاید اگر جای نویسنده بودی، میتوانستی این جمله رو با طنزی تلخ ادامه بدی: «…مگر اینکه لیاقت ایستادن کنار آدم قوی رو داشته باشی.»