بلد نبود کمک خواستن؛ چرا غیب می‌شویم و برمی‌گردیم؟:
غیب شدن و بازگشت پس از بهبود، الگوی کلاسیک «اجتناب از آسیب‌پذیری» است. در روانشناسی به آن «استقلال ناسالم» می‌گویند؛ مغز تنهایی را امن‌تر از طردشدن توسط نزدیکان ارزیابی می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد پنهان‌کردن نیازها استرس را تا سطح تهدید اجتماعی بالا می‌برد و سیستم ایمنی را تضعیف می‌کند. در حیوانات اجتماعی پنهان‌کردن زخم استراتژی بقاست، اما برای انسان مدرن اغلب گران تمام می‌شود. این چرخه برای شما آشناست؟
راهکار:
آدم‌هایی که غیب می‌شوند لزوماً سرد نیستند؛ آن‌ها یاد گرفته‌اند برای بقا، نیازشان را پنهان کنند تا طرد نشوند. این الگو اغلب از کودکی شروع می‌شود: وقتی گریه‌ات بی‌پاسخ بماند، یاد می‌گیری خودت آرام شوی. بازگشتشان نشانه‌ی اعتماد نسبی است، نه بی‌توجهی.