بی‌قراری و انتظار

بی‌قراری شب‌های جوانی و انتظار:

مغز جوان به احتمال پاداش حساس‌تر از خود پاداش است؛ دوپامین در انتظار اوج می‌گیرد، نه در وصال. از این‌رو شب‌های جوانی اغلب بی‌قرارند: سیستم پاداش هنوز در حال دویدن است.

راهکار:

بی‌قراری جوانی نه نقص شب است نه بی‌اعتباری آن؛ نشانهٔ مغزی است که هنوز آینده را بزرگ‌تر از حال می‌بیند. همین انتظار را می‌توان به یک تجربهٔ کوچک و مشخص تبدیل کرد: نوشتن یک جمله، فرستادن یک پیام یا آغاز یک کار نیمه‌تمام؛ آن‌گاه بی‌قراری از تعلیق به سوخت حرکت بدل می‌شود.