بی‌قلبی

وقتی می‌گویی قلب ندارم: طنز تلخ بی‌حسی:

مغز انسان می‌تواند درد عاطفی را دقیقاً در همان شبکه‌های عصبی پردازش کند که درد فیزیکی را حس می‌کند. جالب اینجاست که قلب در این میان فقط تماشاگر نیست؛ میدان الکترومغناطیسی قلب ۶۰ برابر قوی‌تر از مغز است و سیگنال‌های عصبی‌اش مستقیماً به مراکز هیجانی مغز می‌رود. شاید وقتی می‌گویی «قلب ندارم»، در حقیقت داری پیامی را از قلبی مخابره می‌کنی که آنقدر قوی کار کرده که حالا تصمیم گرفته بی‌صدا و خاموش خدمت کند. سوال این است: آیا واقعاً قلبی نیست، یا قلبت آنقدر پر بوده که ترکیده و حالا جای خالی‌اش را حس می‌کنی؟

راهکار:

اینکه می‌گویی «قلب ندارم» شاید از دیدگاه روان‌شناسی دقیق‌تر از چیزی باشد که فکر می‌کنی. پژوهش‌ها نشان می‌دهند سرکوب طولانی‌مدت احساسات می‌تواند به حالتی به نام «نومحوری هیجانی» (Alexithymia) منجر شود؛ جایی که فرد واقعاً در شناسایی و تجربهٔ هیجانات خود ناتوان می‌شود. قلب که نیست، اما این بی‌قلبیِ اکتسابی چیزی شبیه بی‌حسی موقت یک اندام است تا فقدان آن. شاید قلبت فقط به خواب زمستانی رفته.