بخت سیاه و کفن سفید

بخت سیاه و کفن سفید؛ کنایه سنگین ترکی:

در مناسک ایرانی‌اسلامی، کفن سفید نشانه بازگشت به فطرت اولیه و برابری در مرگ است، در حالی که در مصر باستان کفن سیاه نماد رستاخیز بود. در روانشناسی رنگ، سیاه اندوه و سفید رهایی را تداعی می‌کند؛ این جمله دقیقاً روی همین تضاد نورونی سوار است: هرچه تقدیر تیره‌تر، پایان روشن‌تر. آیا واقعاً رنگِ پایان می‌تواند قضاوتِ مسیر را خنثی کند؟

راهکار:

در این نگاه، سیاهی بخت و سفیدی کفن یک قیاس نهایی است: هرچقدر مسیر تیره باشد، پایان می‌تواند پاک و آرام باشد. شاید همین تضاد است که جمله را از یک شکوه صرف به یک پذیرش تلخ‌وشیرین تبدیل می‌کند؛ سرنوشت هرچه باشد، نحوه پایان را ما انتخاب نمی‌کنیم اما می‌توانیم معنایش کنیم.